51e Nijmegen-Rotterdam 160km

19-09-2016


De 51e Nijmegen-Rotterdam werd een bijzondere editie van deze 160 km lange wandeling. Natuurlijk werd vooraf en tijdens de tocht teruggedacht aan allerhande jubileum-zaken die vorig jaar plaats vonden. Maar bovenal ging het wederom om de prestatie, het doorzettingsvermogen, het schema, de veiligheid, de route en bovenal gezelligheid en kameraadschap onder elkaar. De ploeg vrijwilligers en de wandelaars proberen gezamenlijk ‘iets’ neer te zetten. 84 wandelaars (waarvan 21 debutanten) en 21 medewerkers startten aan de tocht in Nijmegen. Na een kort toespraakje en het maken van een groepsfoto ging alles dan toch echt vlot van start. We liepen weer de vertrouwde route over de dijk. Daaromheen is veel veranderd. Die veranderingen dwongen ons enkele jaren een andere route te volgen, maar nu is het oude traject weer begaanbaar.

 


Eigenlijk begint het verhaal over Nijmegen-Rotterdam veel eerder. De meeste deelnemers zetten deze wandeling op hun lijstje en gaan dan in de loop van het jaar aan het werk. Trainen… Lange afstanden wandelen wordt opgebouwd van kennedymars naar long-distance wandelingen. Zo komt voor menig wandelaar Nijmegen-Rotterdam als de kers op de taart. Ook voor de organisatie begint alles al veel eerder in het jaar. De route wordt gecontroleerd en eventueel aangepast. Medewerkers worden gevraagd. Auto’s en fietsen moeten er natuurlijk ook zijn. En dan moet er ook nog het nodige te eten en te drinken zijn. Met de start, rust-locaties en de finish worden afspraken gemaakt. De inschrijvingen worden verwerkt en in overzichten gezet. Informeren van de deelnemers over zaken als tassentransport en meer. Bestellen van de eerder ontworpen herinneringen. Printen van tassenlabels en rust-overzichten. Schema’s bijstellen aan de laatste informatie m.b.t. de route. Hoe dichterbij 17 september, hoe meer inkopen er worden verzameld. De laatste dagen volgen verse zaken als brood, zuivel en fruit. Vrijdagavond begint het draaiboek echt te rollen. Inladen van verzorgingsspullen en zorgen dat we niets vergeten (dat lukt eigenlijk nooit…). Dan naar Nijmegen op zaterdagochtend. Alle medewerkers en transportmiddelen moeten daar op tijd zijn. Startbureau opstarten is in vertrouwde handen, net als het smeren en uitdelen van boterhammen. De straat waar we gaan starten wordt ‘aangekleed’. Iedereen is een beetje gespannen, totdat we om 11:00 uur eindelijk hebben kunnen starten en we weten dat er 84 wandelaars op pad zijn. Al snel is er een telling gedaan en weten we het zeker. Er lopen 84 wandelaars op de dijk richting Oosterhout.

Eigenlijk begint het verhaal over deze Nijmegen-Rotterdam in de loop van de weken voorafgaande aan 17 september. Met grote regelmaat wordt er in de weerpraatjes in superlatieven gesproken. Warmterecords worden verbroken. Nog nooit was het in september zo warm. Het warme weer heeft natuurlijk ook zijn uitwerking op de nachtrust en de fitheid van de meeste mensen. Wandelaars en ook de deelnemers aan Nijmegen-Rotterdam zijn daarop geen uitzondering. Ook gedurende de wandeling op zaterdag en zondag was het aangenaam weer, warmer dan we in september gewend zijn. En dat eiste in de loop van de tocht zijn tol. Twaalf van de vierentachtig wandelaars stopte. Over de gehele afstand bleven er regelmatig wandelaars steken. Niet met duidelijk allemaal dezelfde klachten. Ernstige blaren, spierklachten, oververmoeidheid, misselijkheid en alle combinaties van het voorgaande werden opgegeven als reden. Terugkijkend is het aannemelijk dat het weer een grote rol speelde bij het relatief hoge aantal uitvallers. Dit natuurlijk los van het gegeven dat zeven van de twaalf uitvallers debutant waren. Ervaring help dus, maar is ook geen garantie op uitlopen.

Als de wandelaars op weg zijn gebeurt er van alles en nog wat achter de schermen. De verzorgingsploeg gaat zorgen dat de juiste spullen in de juiste bus zitten (één van de verzorgingswagens mochten we lenen en dus kon die pas onderweg worden ingeladen). De pijlers gaan op weg en ontdekken dat een routecorrectie van vorig jaar nu is weggevallen in de beschrijving. Ze vinden zelf de juiste route. We gaan de nieuwe route langs de Ginkelse heide markeren met onder andere het nieuwe lint.  Toch even wennen. Een bewerkelijke klus. De routeaanpassing bleek achteraf noodzakelijk omdat de oude route compleet was afgesloten. De nieuwe route viel bij menigeen in de smaak. Dat lijkt een blijvende aanpassing dus. Vanwege de drukte rond Ede moeten auto’s een behoorlijke omweg maken vanaf Heteren. We zien nu al een groepje deelnemers dat net op tijd is om na vijf minuten rust te vertrekken uit Ede. Een aantal achterlopers zal dat tot in Rotterdam volhouden. Voor hen is het een echte non-stop wandeling. De langste rust voor hen was die in Leersum van ca. 20 minuten. Voor de voorhoede ligt dat anders. Die hebben soms meer dan een uur rust. We kunnen eigenlijk overal het schema aanhouden zoals ons dat vooraf voor ogen stond. Ondertussen meldden zich steeds weer nieuwe uitvallers. Soms op een verzorgingspost. Soms in een rust. We nemen ze mee zolang de nacht duurt. Er moet wel vervoer naar huis mogelijk zijn, en dat lukt niet ’s nachts. In de ochtend zorgen we voor vervoer naar een NS-station. Leuk is het dat Drea v/d Kroft dit opnieuw kwam doen in Oudewater. Nu kwam Piet mee om te kijken naar zijn wandelmaatjes. Tot vorig jaar kwam Drea nog kijken hoe het met Piet ging. Een mooi voorbeeld hoe uiteindelijk ca. 35 mensen bijdragen aan het succes van Nijmegen-Rotterdam. En, dat is nog exclusief de vrijwilligers van de verenigingen waar we als gast zijn.

Het wordt weer warmer op zondagmorgen. In de middag is het weer zomers en dat is voor menig wandelaar extra zwaar. Toch kunnen we conform de planning richting finish. Iedereen kijkt uit naar de finish. Voor Hans Pranger is deze finish nog meer bijzonder omdat dit zijn honderdste long-distance prestatie is die hij kan gaan laten stempelen. Natuurlijk zetten de collega’s hem in het zonnetje. De RWV was trots dat Hans deze mijlpaal bij Nijmegen-Rotterdam passeerde en vroeg Hans om de RWV-vlag het laatste stuk tot de finish te dragen. Om 16:03 uur liep hij met de overige wandelaars achter hem onder de finishvlag door. Wandelaars en belangstellenden feliciteren de gefinishten.  Na een vlotte douche en binnenkomst van de laatste deelnemers werden namens de KWBN diverse oorkondes uitgereikt. Zelfs die van Hans lag al klaar… De gezamenlijke afsluiting van het weekend en de waardering voor ieders prestatie geeft een gevoel van ‘samen uit, samen thuis’.

Eigenlijk eindigt het verhaal van Nijmegen-Rotterdam hier nog niet. Voor de medewerkers volgt opruimen, afrekenen, verzorgingsspullen in de berging opbergen, huurbus inleveren, lijsten bijwerken, verbeterpunten voor volgend jaar noteren, foto’s op de RWV-website plaatsen, enz. En voor de deelnemers is er ook altijd wel wat spierpijn of een blaar die moet herstellen. Dus ook voor hen blijft Nijmegen-Rotterdam nog even aanwezig. Bij de uitvallers nog dat gevoel van #@&%#. Volgend jaar een nieuwe kans! Maar voor de meeste van ons zal de herinnering aan deze warme Nijmegen-Rotterdam nog lang blijven.

 


Nieuwsarchief